Kendimi, gittikce kendimin berbat bir taklidi haline geliyormusum gibi hissediyorum.
Küçük bir çocukken daha ben idrak edemiyordum olanları. Anlayamıyordum. Onlar ayrılığın eşiğindeyken ben bir çikolatayla mutlu oluyordum…
Çocuktum..
O gün ellerinde dilekçeleriyle gelip, anlatmışlardı.
Küçüktüm dedim ya.
Ağlayabilirdim.
Hıçkıra hıçkıra.
Peki ya şimdi?
Hayır..
Tamam. Babam beni evde tek başıma bırakıp gidiyordu.
Annem hemşireydi nöbetçi oluyordu geceleri olmuyordu evde.
Olsun.
Babamı çok seviyordum.
O yıl baba özlemi çekmiştim.
Hiç olmadıgı kadar.
Annem bilmez belki ama, her gece ayıcığım; Bobi’ye sarılıp uyurdum.
Babam hediye etmişti çünkü..
Çoğu gece oldugu gibi beni komşuya bırakıp gitmişti o günde.
Hayır demiştim. Hayır baba korkuyorum. Ayşe teyzenin oğlunu sevmiyorum baba. Saçımı çekiyor. Canım yanıyor baba..
Bobi’yi almıştı bana. Kandırmıştı beni. Kanmıştım işte. O günde kalmıştım komşumuzda. Yine çekmişti saçımı Muharrem.
Ağlıyordum hep.
Ağlıyorum.
Benim doğum günümü unutmuş olsa da.
Çok seviyorum seni babacığım.
Seni de Bobi…
Daha hayatında hiç kimseyi öpmemiş, “Sevişmek” kelimesini duyduğunda “Ay çok ayıp öyle şeyler. Ben asla sevişmem” diyen insanların; burada seks uzmanı, her gece sevişiyormuş gibi şeyler paylaşması da ayrı bir ironi.
“I believe everything happens for a reason. People change so that you can learn to let go. Things go wrong so that you can appreciate them better when they are right. You believe lies so that you eventually learn to trust no one but yourself. And sometimes good things fall apart so that better things can fall together.”
Norma Jeane Baker aka Marilyn Monroe | June 1, 1926 – August 5, 1962
ABİ……………….
amk……..
